2. Kısım Mektuplar

 3. NECAŞİ’NİN İSLAM’A DAVET EDİLMESİ

Peygamber(s.a.v)Efendimiz Habeşistan’a Amr bin Ümeyye(r.a) hazretlerini elçi olarak gönderdi., Necâşi Eshame’ ve halkını İslama davet eden mektubu ulaştırdı.Ayrıca daha önce oraya hicret etmiş bulunan Ashâb-ı kirâmın, Medîne’ye gönderilmesini de istedi.

Amr bin Ümeyye, kısa zamânda Habeşistan’a varıp, melik Necâşi Ashame’nin huzûruna çıktı. Necâşi, tahtından aşağı indi; mektubu pek büyük bir hürmet ve muhabbetle aldı. Öptü, yüzüne ve gözüne sürdükten sonra açıp okutturdu:

Bismillâhirrahmânirrahîm!

Allahü Teâlâ’nın resûlü Muhammed aleyhisselâmdan, Habeş melîki Necâşi Eshame’ye!…Hidâyete tâbi olana selâm olsun!…

Ey Hükümdâr! Selâmette olmanı diler, sana olan nîmetlerinden dolayı, Allahü Teâlâ’ya hamd ederim. Ondan başka ilâh yoktur. O Melik’tir (bütün kâinâtta tasarruf sâhibi yalnız O’dur.) Kuddûs’tür (her türlü ayıp ve kusurlardan berîdir). Selâm’dır (kullarını bütün tehlikelerden selâmette bulundurucudur). Mü’min’dir (emniyet verendir). Müheymin’dir (her şeyi gözetip koruyandır).

Ben şehâdet ederim ki, Îsâ (aleyhisselâm), Allahü Teâlâ’nın, çok temiz, iffet sâhibi, her türlü dünyâ hayâtından tamâmiyle çekilmiş bulunan Meryem’e ilkâ ettiği, rûhu ve kelimesidir. Böylece o, Îsâ’ya hâmile kaldı. Allahü Teâlâ, Âdem’i, kudreti ile nasıl yarattı ise, Îsâ’yı da öyle yaratmıştır.

Ey hükümdâr! Ben, seni, eşi ortağı olmayan Allahü Teâlâ’ya îmâna, O’na ibâdet etmeye ve bana tâbi olmaya, Allahü Teâlâ’nın bana gönderdiklerine inanmaya dâvet ediyorum. Çünkü ben, Allahü Teâlâ’nın bunları tebliğ etmeye me’mûr resûlüyüm.

Şimdi ben, sana lâzım olan teblîgâtı yapmış, dünyâ ve âhiret saâdettini sağlayacak nasîhati etmiş bulunuyorum. Nasîhatimi kabûl ediniz! Hidâyete eren, doğru yola kavuşanlara selâm olsun.”

Resûl-i ekrem (s.a.v)efendimizin mektubunu, büyük bir edeb ve tevâzû ile dinleyen hükümdâr Eshame, derhal; “Eşhedü en lâ ilâhe illallah ve eşhedü enne Muhammeden abdühû ve resûlüh” diyerek Kelime-i şehâdet getirdi ve Müslüman oldu. Sonra; “Yemîn ederim ki, O, kitap ehli olan Yahudi ve hıristiyanların gelmesini beklediği, önceki peygamberlerin geleceğini müjdelediği peygamberdir.Eğer yanına gitmeye imkânım olsaydı, muhakkak gider, hizmetiyle şereflenirdim!” dedi. Mektubu, hürmetle güzel bir kutuya koyup; “Bu mektuplar, burada olduğu müddetçe, Habeş’ten hayır ve bereket gitmez” dedi.

Resûlullah(s.a.v) efendimiz Necâşi’ye iki mektup göndermişti. Necâşi Eshame, diğer mektupta bildirilen emirleri yerine getirip, sevgili Peygamberimizin mübârek zevcesi Ümmü Habîbe vâlidemizi ve orada bulunan Ashâb-ı kirâmı gemilere bindirip, pek çok hediyelerle Medîne’ye gönderdi. Gönderdiği mektupta îmân ettiğini bildiriyordu.

  Allâh Resûlü’nün dâvet mektubunu ve onu getiren Peygamber elçisini en iyi karşılayan, Habeş Necâşî’si oldu. Hz. Amr bin Ümeyye(r.a) vâsıtasıyla Necâşî’ye ulaşan mektupta İslâm’a dâvetle birlikte Hz. Meryem(r.anha)validemiz ve Hz. Îsâ(a.s) hakkında da kısa bir mâlumat bulunmaktaydı. İslâm’ı daha önce Habeşistan’a hicret etmiş bulunan Müslümanlardan az-çok öğrenmiş olup bu hususta baştan beri müsbet bir tavır sergileyen Necâşî, bu dâvet mektubuyla îmân ufuklarına kanat açtı. O sırada yanında bulunan Ebû Tâlib’in büyük oğlu Hz. Câfer(r.a)’in huzûrunda kelime-i şehâdet getirerek Müslüman oldu. Sonra Resûlullâh’ın arzusu sebebiyle oradaki muhâcirleri de iki gemiye bindi­rerek gönderdi.

Ayrıca Peygamber (s.a.v)Efendimiz’e, îmân ettiğini bildiren bir mektup yolladı. Mektup şöyledir:“Allâh’ın Resûlü Muhammed’e Necâşî tarafından.

Yâ Resûlallâh! Selâm Sana olsun, Allâh’ın rahmet ve bereketi de üzerine olsun! Kendisinden başka hiçbir ilâh olmayan Allâh, beni İslâm’a hidâyet etti.

Yâ Resûlallâh! Hz. Îsâ’nın durumunu zikrettiğiniz mektubunuz bana ulaştı. Yerin ve göğün Rabbine yemin ederim ki, Hz. Îsâ da kendi hakkında zikrettiğiniz şeylerden fazla bir şey söylememiştir. O’nun teblîğâtı da hep buyurduğunuz gibidir. Bize teblîğe memur olduğunuz İslâm’ın esaslarını öğrendik. Amcanın oğlu (Câfer-i Tayyâr) ile diyârımıza hicret eden ashâbını misâfir ettik. Ben şehâdet ederim ki, Sen Allâh’ın Resûlü’sün. Sözünde sâdıksın. Haksın ve musaddaksın (tasdîk edilmişsin).

Yâ Resûlallâh! Ben Sana, Sen’in temsilcin olan amcaoğlunun vâsıtasıyla bey’at et­tim. Onun önünde Âlemlerin Rabbi olan Allâh’a teslîm oldum. Sana, oğlum Erhâ’yı gön­deriyorum. Sâdece kendime mâlikim, eğer Sana gelmemi istersen ey Allâh’ın Resûlü, he­men gelirim. Ben şehâdet ederim ki, söylediklerin haktır. Ey Allâh’ın Resûlü, Sana selâm olsun!..” (İbn-i Sa’d, I, 259; İbn-i Kayyım, III, 689; Hamîdullâh, el-Vesâik, s. 100, 104-105)

4. MUKAVKIS’IN İSLAM’A DAVET EDİLMESİ

Resûlullâh yine bir gün:“–Ey insanlar! Ecir ve sevâbını Allâh’tan bekleyerek şu mektubu İskenderiye Mukavkısı’na hanginiz götürür?” diye sorunca, Hz. Hâtıb bin Ebî Beltaa(r.a) fırlayıp kalktı ve Efendimiz’in huzûruna vardı:“Yâ Resûlallâh! Ben götürürüm.” dedi.

Allâh Resûlü(s.a.v):“Ey Hâtıb! Allâh bu vazîfeyi senin hakkında mübârek kılsın!” buyurdu.

Peygamber(s.a.v)Efendimizin (s.a.v.) Mukavkıs’a Mektubu

Hâtib bin Ebî Beltea(r.a) hazretleri, mektubu sevgili Peygamberimizden aldı. Vedâ edip, evine gitti. Hayvanını hazırladı. Âilesi ile de vedâlaştıktan sonra, yola çıktı. Mısır hükümdârı Mukavkıs’ın İskenderiyye’de olduğunu öğrendi ve sarayına ulaştı. İçeriye almadan önce, maksadını öğrenen kapıcı, Hz.Hâtib’e çok hürmet etti. Onu hiç bekletmedi. Mukavkıs, o sırada deniz üzerinde bir gemide adamlarıyla konuşuyordu. Hz.Hâtib, bir sandala binip, Mukavkıs’ın bulunduğu yere geldi. Peygamberimizin mektubunu verdi. Mektubu Hâtib’den alan Mukavkıs, okumaya başladı:

Mektupta şöyle yazıyordu:“Bismillâhirrahmânirrahîm.

Allâh’ın kulu ve Rasûlü Muhammed’den, Kıbtîlerin büyüğü Mukavkıs’a. Hidâyete uyan, doğru yolu tutanlara selâm olsun.

Seni İslâm’a dâvet ediyorum. Müslüman ol, selâmeti bul da Allâh sana ecir ve mükâfâtını iki kat versin. Eğer bu dâvetimi kabûl etmezsen Kıbtîlerin günâhı senin boynuna olur.

«De ki: Ey kitâb ehli! Sizinle bizim aramızda müşterek olan bir söze (Kelime-i Tevhîd’e) geliniz. Allâh’tan baş­kasına tapmayalım; O’na hiçbir şeyi ortak koşmayalım ve Allâh’ı bırakıp kimimiz kimimizi ilâhlaştırmasın! Eğer yüz çevirirlerse, işte o zaman; «Şâhid olun ki biz müslümanlarda­nız!» deyiniz!» (Âl-i İmrân, 64)”

Kâinatın sultânının mektubu okununca, Mukavkıs, Hz. Hâtib’e; “Hayırlısı olsun!” dedi.  Mısır hükümdârı, kumandanlarını, devlet adamlarını toplayıp, Hâtib ile konuşmaya başladı.

Mukavkıs bana:“Anlamak istediğim bâzı şeyleri sana soracak ve seninle konuşacağım.” dedi. Kendisine:“Buyrunuz, konuşalım.” dedim.

Mukavkıs:“Senin Efendin peygamber değil midir?” diye sordu.

“Evet, O, Allâh’ın Resûlü’dür.” dedim.

“O gerçekten böyle bir peygamber ise kendisini öz yurdundan çıkarıp başka bir yere sığınmak zorunda bırakan kavminin aleyhinde niçin Allâh’a duâ etmedi?” diye sorunca, ona:“Sen, Îsâ bin Meryem’in Allâh’ın bir peygamberi olduğuna şehâdet edersin değil mi? O gerçekten peygamber olduğuna göre, kavmi onu yakalayıp asmak istedikleri zaman, kendisini dünyâ semâsına kaldırıp yükselteceğine, kavmini helâk etmesi için Allâh’a duâ etse olmaz mıydı?” dedim.

Mukavkıs söyleyecek söz bulamadı.

Bir müddet sustuktan sonra:“Sözünü tekrarla!” dedi. Tekrarladım. Mukavkıs yine sustu. Sonra da:“Güzel söyledin. Sen bir hakîmsin, yerli yerince konuşuyorsun ve hakîm olanın da yanından geliyorsun.” dedi.

Ben de bunun ardından Mukavkıs’a:“Senden önce burada bir adam, kendisinin en yüce ilâh olduğunu iddiâ etmişti. Allâh Teâlâ o Firavun’u dünyâ ve âhiret azâbıyla yakalayıp cezâlandırdı. Sen, kendinden öncekilerden ibret al da başkalarına ibret olma!” dedim.

Mukavkıs:“Bizim bir dînimiz vardır, daha hayırlısını görmedikçe onu bırakmayız!” dedi. Ben de:“İslâm, senin bağlı bulunduğun dinden kesinlikle daha üstündür! Biz seni, Allâh Teâla’nın insanlara dîn olarak seçtiği İslâm’a dâvet ediyoruz. Hz. Muhammed Mustafâ, sâdece seni değil bütün insanları dâvet ediyor. Onlardan kendisine karşı en katı ve kaba davrananlar Kureyşliler oldu. O’na karşı en çok düşmanlığı da Yahûdîler yaptılar. İnsanlardan en çok yakınlık gösterenler ise Hıristiyanlar oldu. Hz. Mûsâ, nasıl ki Hz. Îsâ’yı müjdelemiş ise, o da Hz. Muhammed’i müjdelemiştir. Bizim seni Kur’ân’a dâvetimiz, senin Tevrât’a bağlı olanları İncîl’e dâvetin gibidir. Her insan kendi zamânında gelen peygambere ümmet olmak durumundadır. Sen de Hz. Muhammed’in dönemine yetişenlerdensin. Dolayısıyla biz seni İslâm’a dâvet etmekle Hz. Îsâ’nın dîninden uzaklaştırmış olmuyoruz. Bilâkis onun risâletine uygun amel etmeni teklif etmiş oluyoruz.” dedim.

Mukavkıs:“Ben bu peygamberin dînini inceledim. Gördüm ki, onda ne dünyâdan el etek çekilmesi emrediliyor ne de mergûb ve makbûl şeyler yasaklanıyor. O ne yolunu şaşırmış bir sihirbaz ne de gâipten haber aldığını iddiâ eden bir yalancıdır. Bilâkis kendisinde gâibi keşfedip haber vermek gibi peygamberlik alâmetleri vardır. Buna rağmen biraz daha düşünmek isterim.” dedi.

Mukavkıs, gece Hâtib hazretlerini uyandırıp, Peygamber(s.a.v)Efendimiz hakkında birçok sorular daha sormak istediğini bildirdi. Sonra aralarında şu konuşma geçti.

-O’nun hakkında soracağım şeylere doğru cevap verirsen, üç şey sormak istiyorum.

-İstediğini sor! Ben sana dâimâ doğruyu söyleyeceğim.

-Muhammed, insanları neye dâvet ediyor?

-Yalnız Allahü teâlâya ibâdet etmeye dâvet ediyor. Gece ve gündüzde beş vakit namazı kılmayı, Ramazân orucunu tutmayı, verilen sözde durmayı emrediyor. Ölmüş hayvan eti yemeyi men ediyor.

Bunun üzerin Mukavkıs:

-O’nun şekil ve şemâilini (fizîkî görünüşünü) bana târif et! diye sorunca da; kısaca târif etti. Bir çoğunu saymamıştı. Mukavkıs;

-Anlatmadığın daha bâzı şeyler kaldı, öyle ki, gözlerinde azıcık kırmızılık, arkasında peygamberlik mührü vardır. Kendisi merkebe biner, sof giyer, hurma ve az etli yemekle geçinir. Amcaları veya amcaoğulları tarafından korunur, dediğinde, Hazreti Hâtib;

-Bunlar da onun sıfatıdır, dedi.

Mukavkıs, Hâtib hazretlerine, Peygamberimiz hakkında tekrar sordu:-Sürme kullanır mı?

-Evet! Aynaya bakar, saçını tarar, seferde, hazarda, aynayı, sürmedanlığı, tarağı, misvağı yanından ayırmaz!

-Ben, gelecek bir peygamber kaldığını biliyor ve Şam’dan çıkacağını sanıyordum. Çünkü daha önceki peygamberler hep oradan çıkmışlardı. Gerçi son peygamberin Arabistan’da, sertlik, darlık, yokluk ülkesinde çıkacağını da kitaplarda görmüştüm. Kitaplarda sıfatlarını yazılı bulduğumuz peygamberin ortaya çıkma zamânı da, şüphesiz bu zamândır. Biz, O’nun vasfını; iki kız kardeşi bir nikâh altında birleştirmez, hediyeyi kabûl eder, sadakayı kabûl etmez. Fakirlerle, yoksullarla oturur, kalkar! diye kitapta yazılı bulmuştuk. O’na uymak husûsunda Kıbtîler beni dinlemezler. Ben saltanatımdan da ayrılamayacağım. Bu hususta çok cimriyim. O peygamber, ülkelere hâkim olacak, kendisinden sonra da sahâbîleri, bu topraklarımıza kadar gelip konacaklar. En sonunda şuradakilere gâlib geleceklerdir. Ben Kıbtîlere bundan ne bir kelime anarım, ne de hiç bir kimseye, bu konuşmamı bildirmek isterim!

Mukavkıs’ın Peygamber Efendimiz(s.a.v)’e Yazdığı Mektup

Bu konuşmadan sonra Mukavkıs, Arabca yazan kâtibini çağırdı. Peygamberimizin mektubuna şöyle cevap yazdırdı:

“Abdullah’ın oğlu Muhammed’e, Kıbtîlerin büyüğü Mukavkıs’tan!

Selâm, senin üzerine olsun. Gönderdiğin mektubunu okudum. Orada zikrettiğin şeyi ve yaptığın dâveti anladım. Ben de bir peygamberin geleceğini biliyordum. Ama onun Şam’dan çıkacağını zannediyordum. Elçine ikrâmda bulundum. Sana Kıbtîlerin yanında büyük değeri bulunan iki câriye ile giyecek elbise gönderdim. Bir de binmen için dişi bir katır hediye ettim.”

Mukavkıs, bundan başka bir şey yapmadı, Müslüman da olmadı. Hz.Hâtib’i, Mısır’da beş gün misâfr etti. Çok hürmet gösterip, ikrâmlarda bulundu. Sonra; “Hemen memleketine, sâhibinin yanına dön! O’nun için iki câriye, iki binek hayvanı, bin miskâl (Bir miskâl 4,8 gr.) altın, yirmi takım Mısır işi ince elbise ve daha başka hediyeler gönderilmesini emrettim. Senin için de, yüz dinâr ve beş takım elbise verilmesini söyledim. Yanımdan ayrılıp git! Sakın, Kıbtîler, senin ağzından tek kelime bile işitmesinler!” dedi. (İbn-i Kesîr, el-Bidâye, IV, 266-267; İbn-i Sa’d, I, 260-261; İbn-i Hacer, el-İsâbe, III, 530-531)

Mukavkıs, Peygamber(s.a.v)Efendimize, ayrıca billûr bir kadeh, kokulu bal, sarık, Mısır’a mahsûs keten kumaşı, öd, misk gibi güzel kokular, baston, bir kutu içinde sürmelik, gül yağı, tarak, makas, misvak, ayna, iğne ve iplik de hediye etti.

Mukavkıs, İslâm elçisi Hâtib bin Ebî Beltea(r.a) hazretlerinin yanına, muhâfız askerler katarak gönderdi. Arabistan topraklarına ayak bastıklarında Medîne’ye giden bir kâfileye rastladılar. Hâtib, Mukavkıs’ın askerlerini geri çevirip, o kâfileye katıldı.

Hâtib bin Ebî Beltea(r.a), hediyelerle Medîne’ye gelip, Resûlullah’ın huzûruna çıktı. Sevgili Peygamberimiz(s.a.v), Mukavkıs’ın hediyelerini kabûl etti. Hâtib, Mukavkıs’ın mektubunu verip, sözlerini nakledince, Peygamber efendimiz; “Ne kötü adam! Saltanatına kıyamadı. Hâlbuki îmân etmesine mâni olan saltanatı ise, kendisinde kalmayacak!” buyurdular. (İbn-i Sa’d, I, 260-261; Diyârbekrî, II, 38)

Mukavkıs’ın, Peygamberimize, hediye olarak gönderdiği iki câriye, Mâriye ve kardeşi Sîrîn’di. Hâtib bin Ebî Beltea, yolda bunlara Müslüman olmalarını teklif edince, kabûl edip, Müslüman olmuşlardı. (İbn-i Sa’d, VIII, 212.)

 Peygamber(s.a.v)Efendimiz, Hz.Mâriye(r.anha) vâlidemizin Müslüman olmasına çok sevinip, onu nikâhıyla şereflendirdiler. Ondan, İbrâhim isminde bir oğlu oldu. Sîrîn’i de Ashâbından Şâir-i Nebî olan Hassan bin Sâbit(r.a)’le nikahladılar. En iyi cins ve beyaza çok yakın gri tüylü iki binek hayvanından, katıra Düldül, merkebe de Ufeyr veya Yâfûr adı takıldı. O güne kadar Arabistan’da ak tüylü katır görülmemişti. Müslümanların ilk gördüğü ak tüylü katır, Düldül oldu. Peygamber(s.a.v) Efendimiz, hediye edilen billûr kadehle su içerdi.

Peygamber (s.av)Efendimiz’in murâd-ı ilâhî ile gerçek­leştirdiği bu evliliğin de birçok siyâsî fâideleri görülmüştür. Nitekim bu durum, Mısırlılar üze­rinde çok müsbet bir tesir bırakmış, sonraki yıllarda yapılan İslâm-Bizans savaşlarında, Mısırlılar Bizanslıları yalnız bırakarak İslâm ordusunun zafere daha emîn bir şekilde yürümesine vesîle olmuşlardır.

Resûlullâh(s.a.v), akrabâya muâmelenin güzel bir misâlini sergileyerek ashâbına şöyle buyurmuştur:“Siz kırât denen bir ölçü biriminin kullanıldığı Mısır’ı fethedeceksiniz. Oranın halkına iyi davranmanızı tavsiye ediyorum; vasiyetimi tutunuz. Zîrâ onlarla bir neseb, bir de sıhriyet akrabâlığımız vardır.” (Müslim, Fedâilü’s-Sahâbe, 226-227)

Mâlum olduğu üzere, Allâh Resûlü’nün nesebi Hz. İsmâîl(a.s)’e dayanmaktadır. Hz. İsmâîl(a.s)’in annesi Hz. Hâcer(r.anha) Mısırlı olduğu için Âlemlerin Efendisi Mısırlıları akrabâ saymaktadır. Sıhriyet ise Mâriye vâlidemizden gelmektedir.(  İbn-i Hişâm, I, 4.)

 Mukavkıs, Peygamberimizin mektubuna çok hürmet gösterip, fildişinden yapılmış bir kutu içine koydu. Kutuyu mühürledi ve câriyelerinden birine teslîm etti. (Adı geçen bu mektup 1267 (m.1850) senesinde, Mısır’ın Ahmin bölgesinde eski bir manastırdaki Kıbt kitapları arasında bulunmuş ve Osmanlı pâdişâhı 96. halîfe Sultan Abdülmecîd Hân tarafından satın alınarak, İstanbul Topkapı Sarayı, Mukaddes Emânetler Bölümüne konmuştur.

5. GASSAN HÜKÜMDARININ İSLAM’A DAVET EDİLMESİ

Sûriye Gassânî Arapları’nın başkanı olan Hâris bin Ebî Şimr’e ise, Hz. Şucâ bin Vehb(r.a)’in getirdiği Peygamber mektubuna karşı küstah bir tavır takındı. Hattâ Müslümanların üzerine yürü­mek için Bizans imparatorundan izin istedi. Fakat imparator bunu reddetti.(İ bn-i Sa’d, I, 261.)

Şücâ’, önce hükümdârın kapıcısı ile görüştü. Onu, İslâm’a dâvet edince kabûl edip, Resûlullah efendimize hürmet ve selâmlarını arz etti. Hiç bekletmeden Hazreti Şücâ’ı hükümdârla görüştürdü.  Rahmân ve Rahîm olan Allah'ın adıyla Allah'ın Resulü Muhammed'den ʾAbū Šamir'in oğlu el-Ḥāris'e:

Selam, hidayete eren, Allah'a inanan ve ihlaslı olana. Böylece sizi, O'nu ortağı olmayan tek bir Tanrı'ya inanmaya çağırıyorum.

Mühür: Muhammed, Allah'ın Elçisi

Haris bin Ebî Şimr, mektubu okuyunca, öfkelenip yere attı. Hz.Şücâ(r.a)’, derhal Medîne-i münevvereye dönüp, durumu Allahü Teâlâ’nın elçisine haber verdi. Sevgili Peygamberimiz, mektubunun yere atılmasına üzüldüler ve; “Saltanatı yok olsun!” buyurdular. Kısa bir süre sonra, Hâris bin Ebî Şimr ölüp devleti parçalandı.

6.MÜNZİR B.SAVA,BAHREYN(MAZUN)SASANİ ARAP VALİSİ

“Bismillahirrahmanirrahim.

Allah Resulü Muhammed’den, El-Münzir b. Sava’ya! Selam üzerine olsun. Seni, kendisi dışında hiçbir ilah olmayan tek bir Allah’a hamd etmeye çağırıyorum ve ilan ediyorum ki, O’ndan başka hiçbir tanrı yoktur ve Muhammed O’nun kulu ve Resulüdür. Sana Kadir-i Mutlak ve Şanı Yüce Allah’ı hatırlatırım ki; zira kim iyi bir nasihate kulak verirse kendi iyiliği içindir; ve kim benim elçilerime itaat eder ve emirlerine uyarsa bizzat bana itaat etmiş olur. Ayrıca, kim onlar hakkında iyi düşünürse benim hakkımda iyi düşünmüş olur. Muhakkak benim elçilerim seni övmüşlerdir. Ben de senin halkına şefaatini kabul ediyorum. İmdi, Müslüman olmadan evvel sahip oldukları şeyleri Müslümanların elinde bırak. Ve ben suçluları affediyorum. İmdi sen de onların pişmanlıklarını kabul et. Biz ise, sen iyi davrandığın sürece seni görevden azletmeyeceğiz. Aksine, kim ki Yahudilik ya da Mecusilikte ısrar ederse cizyeye tabi olacaktır.”

  El-'Ala el-Hadrami mektubunun sahibi ile kısa bir görüşmeden sonra, el-Münir'in, Bahranî destur'u ve topraklarının önemli bir kısmı ile birlikte din değiştirdiği söylenir. Daha sonra mektuba, inancını yineleyen, peygambere Bahranlı demografisinin dini durumunu bildiren ve ülkesindeki putperest olmayan topluluklar, Doğu Arabistan'daki Yahudiler ve Persler (Zerdüştler) hakkında talimatını isteyen bir cevap gönderdi.( Insān al-ʻuyūn: fī sīrat al-Amīn al-Maʼmūn (Vol.3) (Arapça). Musṭạfā al-Bābī al-Hạlabī. 1964. ss. 300-306. ar-Rawḍ al-Unuf wa al-Mashraʻ ar-Riwá (Vol.7). Beirut: DKI. 2015. s. 520.) (Muhammed Hamidullah, Hz. Peygamber’in Altı Orijinal Diplomatik mektubu, BeyanYayınları, İstanbul 2007.)

7- MELİKLERİ CAFER VE AYYAD’A GÖNDERİLEN MEKTUP

Peygamber(s.a.v)Efendimizin Umman'ın Azdi hükümdarlarına yazdığı mektup, çoğu zaman insanlarda duygu uyandıran Umman Ulusal Müzesi'nde sergilenmekte ve büyük önemi nedeniyle bu makalenin bir örneği başka müzelerde de sergilenmektedir. Müze tarafından H. 8/630'da kaleme alındığına inanılan, tuval olarak deri ve mürekkep kullanılarak Arapça yazılmış bir mektuptur. Peygamberin mührünü taşır ve aynı zamanda (yanlış) "Abbad" ya da "Abd" olarak okunan, Beni el-Julanda klanının eş vekilleri Cafer ve Ayyad'a hitap eder. Amr ibn el-As(r.a) aracılığıyla onları İslam'a davet etmek için gönderildiği söylenir. Mektuba cevaben Umman, savaşsız İslam'a geçen ilk ülke oldu. Peygamber'in Umman halkına dışarıdan asla düşmanları olmaması için dua ettiği söylenmektedir. Mektup, Umman İslam tarihi bölümündeki Ulusal Müze'de önemli bir sergidir. 

Efendimizin(s.a.v)Mektubunda:

“Rahman ve Rahim olan Allah’ın adıyla,Allah Resulu Muhammed’den, Culanda’nın iki oğulları Cafer ve Ayyad’e: “Selam, hakikat yoluna tabi olanlar üzerine olsun! Sizin her ikinizi İslam’ın davetine çağırıyorum. İslam’a tabi o-lun ve kurtuluşa erin. Zira ben, Allah’ın tüm canlıları uyarmak üzere ve vaadini kafirler üzerine tamamlaması için tüm insanlığa gönderdiği elçisiyim. Şimdi, eğer her ikiniz de İslam’ı tanırsanız, her ikinize de iktidar vereceğim. Ama ikiniz de (İslam’ı) kabul etmeyi reddederseniz, ikinizin de krallığı sizden uzaklara yok olup gidecektir, süvarilerim, ülkenizde ordugah kuracaklar ve peygamberlik vasfım krallığınıza galip gelecektir.”

Mühür: Muhammed, Allah'ın Elçisi

8. YEMAME MELİKİNİN İSLAM’A DAVET EDİLMESİ

Hz. Selît bin Umeyr(r.a)’ın Peygamber mektubunu götürdüğü Yemâme Meliki Hevze hristiyandı ,ilâhî dâveti kabûl etmedi. Kısa bir müddet sonra da bu gaflet içinde ölüp gitti.( İbn-i Sa’d, I, 262.)

Peygamber efendimiz, mektubunda şöyle buyuruyordu:

“Bismillâhirrahmânirrahîm!

Allahü Teâlâ’nın resûlü Muhammed’den (aleyhisselâm), Hevze bin Ali’ye!

Hidâyete eren, doğru yola kavuşanlara selâm olsun! (Ey Hevze!) Bilesin ki, İslâmiyet, develerin ve atların gidebileceği en uzak yerlere kadar yayılacak, bütün dinlere galip gelecektir. Sen de İslâm’ı kabûl et ki, selâmet bulasın. Müslüman olursan, hâkimiyetin altında bulunan yerlerin idâresini yine sana bırakırım…”

             Yemâme hükümdârı Hevze, bu mübârek dâveti kabûl etmekten kaçındı. Saltanat sevdâsı, makam hırsı gözünü bürümüştü. Bu yüzden Kâinâtın sultânının duâsına kavuşmak gibi, yüce bir devletten mahrûm kaldı. İslâm elçisi Selît bin Amr(r.a) hazretleri merhamet edip; “Ey Yemâme hükümdârı olan Hevze! Sen, bu kavmin büyüğüsün! Senin büyük zannettiğin kayserler ölüp toprak olmuşlardır.

  Hakîkî büyükler ise, Allahü teâlânın emirlerini yapıp, yasaklarından kaçınarak, Cennet’i hak eden kimselerdir. Bir topluluk, îmân etmekle şereflenmiş ise, onları kendi bozuk inanışınla, doğru yollarından saptırmaktan sakın!… Doğrusu ben, sana Allahü teâlânın emirlerini yapmanı, yasaklarından sakınmanı tavsiye ederim. Allahü teâlâya îmân edip, emirlerini yaparsan Cennet’e girersin. Şeytana uyarsan Cehennem’de kalırsın.

 Eğer bu nasîhatlerimi kabûl edersen, korktuklarından emîn olur, umduklarına kavuşursun. Şâyet nasîhatlerimi reddedersen, artık size yapacağım bir şey kalmamıştır. Gerisini sen düşün!…” dedi.

Hevze, İslâm elçisinin bu güzel nasîhatlerini de dinlemedi. Selît bin Amr(r.a), artık Yemâme’de durmanın lüzumsuz olduğunu anlayıp, sür’atle Medîne’ye döndü. Sevgili Peygamberimize(s.a.v) netîceyi bildirdi. Resûl-i Ekrem(s.a.v)Efendimiz, o’nun İslâm’a girme saâdetinden mahrum olmasına üzüldüler. Kısa bir zamân sonra Hevze’nin ölüm haberi geldi. Saltanat sevdâsı, makam hırsı, Cehennem çukuru olan kabrinde son buldu.

9. YEMEN EMİRİNİN İSLAM’A DAVET EDİLMESİ

Resûlullâh(s.a.v), gönderdiği elçilere dikkat etmeleri gereken hususlara dâir mühim tavsiyelerde bulunmuştur. Meselâ Allâh Resûlü, Himyer’de bulunan bâzı kimselere bir mektup yazmıştı. Mektubu Hz. Iyâş(r.a) ile gönderirken ona şu tavsiyelerde bulundu:“Oraya vardığın zaman geceleyin girme, sabah olmasını bekle. Sonra en güzel şekilde abdestini al, iki rekât namaz kıl. Seni muvaffak kılması ve hüsn-i kabûl görmen için Allâh Teâlâ’ya duâ et. Daha sonra güzelce hazırlık yap, mektubumu sağ eline al ve onu sağ elinle onların sağ eline ver. Böyle yaparsan onlar seni kabûl edeceklerdir…”

Hz. Iyâş(r.a) şöyle der:“Resûlullâh’ın emrettiği gibi yaptım, İslâm’ı kabûl ettiler. Daha sonraki hâdiseler de Allâh Resûlü’nün bildirdiği gibi tahakkuk etti.” (İbn-i Sa’d, I, 282-283)

Bu dâvetler, Medîne’den bütün cihânı kucaklamaya doğru İslâm’ın ilk adımları ol­muştu. Bunun yanında Arap Yarımadası’nda canlanan İslâm, her geçen gün yayıl­maya devâm etti. Zîrâ büyük zaferlerin sağlam temelleri, bizzat Hazret-i Peygamber’in mübârek elleriyle atılmaktaydı.

Günümüz Türkçesine olarak çevrilen Hz. Muhammed’in 628 yılından itibaren yazdığı rivayet edilen 9 mektubu ve gelen cevaplar.

Ebubekir TANRIKULU HOCA

Kadiriye-i Halisiye-i Hayriyyenin

Hadimul Fukarası