“Ey Resûl! Rabbinden sana indirileni tebliğ et. Eğer bunu yapmazsan, O’nun elçiliğini yapmamış olursun. Allah seni insanlardan koruyacaktır. Doğrusu Allah, kâfirler topluluğuna rehberlik etmez.” (Maide Suresi, 67)
Tebliğ ve irşad ilk insan, ilk peygamber Hz. Âdem (a.s.) ile başlamış, son peygamber Hz. Muammed (s.a.v) ile son şeklini almış, bütün ins ve cinne en doğru yol gösterilmiştir. Örnek hayatıyla Peygamberimiz Hz. Muhammed Mustafa(s.a.v) yaşayarak rehber olmuş ve Cenâb-ı Hakk tarafından insanlığın kurtuluşu, saadeti ancak Allah’a itaat onun seçip beğendiği din İslâm’a göre yaşamak ve son elçisi Hz. Muhammed (s.a.v)’e itaat edip uymaya bağlı olduğu bildirilmiştir.
Mensubu olduğumuz ve şeref duyduğumuz bu yüce dine İslâm ismini Cenhab-ı Hakk vermiş, o yüce dine inanıp yaşayana da Müslüman ismini vermiştir.
Bu sebeple âyet-i kerîmede imtihanlara dikkatimiz çekilmiştir:
“İnsanlar, imtihandan geçirilmeden, sadece; «Îmân ettik!» demeleriyle bırakılacaklarını mı sandılar? And olsun ki, Biz onlardan öncekileri de imtihandan geçirmişizdir.Elbette;Allah; doğruları ortaya çıkaracak, yalancıları da mutlaka ortaya koyacaktır. Yoksa kötülük yapanlar, bizden kaçabileceklerini mi sandılar? Ne kadar kötü (ne yanlış) hüküm veriyorlar!” (Ankebût Suresi, 2-4)
Peygamberlerden Hz. Yusuf (a.s), cilve-i Rabbanî olarak kardeşlerinden gördüğü ihanet neticesinde kuyuya atılmıştı. Kafile onu oradan çıkarıp alıp götürmüş ve Mısır’da köle diye satıvermişti. Sarayda yaşarken başına bir iş gelmiş, suçsuz olduğu halde suçlanmış ve zindana atılmıştı. Hz. Yusuf (a.s), şöyle demişti:
“Ey Rabbim, zindan bana bunların davet edegeldikleri şeyden daha sevgilidir. Eğer sen bunların tuzaklarını benden döndürmezsen, onlara meyleder, cahillerden olurum.”(Yûsuf Sûresi, 33)
İşte yüksek şahsiyetlerin ahlâkı budur. Başta peygamberler, sonra da onları takip edenler... Büyük-küçük günahlara devamlı kapalı olmak, bunun için ölüm ve zindanlarda çürümeye razı olmak... Dün de bugün de ve kıyamete kadar gelecekte de SÜNNETULLAH böyle yürüdü, bundan sonra da böyle yürüyecektir.
Kim ki hak yola samimi ve ihlasla insanları davet etmiştir, o mutlaka ezaya, cefaya, işkenceye hatta ölüme maruz kalmıştır. Gelmiş geçmiş peygamberleri, Hakk’a âşık, Hakk dostlarını düşünün! O’nun rızası için âhireti dünyaya tercih etmişlerdir. Günümüzde kırılmalar olmuş olabilir. Bir yol cennete, bir yol da sa’îre/cehenneme gider. Herkes hür iradesiyle tercihini yapar.
Fahr-i Kâinât Efendimiz (s.a.v);“En çok çile çemberinden geçen peygamber benim.” buyuruyor. (Tirmizî, Kıyâmet, 34/2472)
Ancak çektiği çilelere rağmen O -sallâllâhu aleyhi ve sellem- dâimâ huzur dolu. Yedi evlâdının altısını kaybetti, elleriyle defnetti yine huzur içinde oldu. Uhud’da fedakâr amcası Hamza’yı, ciğerpâresi Mus’ab bin Umeyr’i kaybetti, yine bir tevekkül ve teslîmiyet hâlindeydi.
Mekke fethi gibi büyük bir zafer karşısında devesinin üzerinde şükür secdesinde ve; “Esas hayat âhirettir.” şuuruyla muvaffakiyeti Allâh’a izâfe hâlinde…
En azılı düşmanlarının dilinde bile, O; -sallâllâhu aleyhi ve sellem- el-Emîn ve es-Sâdık…dı.
Temimid- Dari’den (r.anhu) rivayetle Nebi sallallahu aleyhi ve sellem Efendimiz şöyle buyurdu:
“Din nasihattır.” Ashabı kiram dedik ki: Kim için?
Buyurdular ki:“Allah için, kitabı için, resulü için, Müslümanların imamları için ve umum mü’minler için.”(Buhari-Müslim-Ebu Davud-Daremi)
Bu rivayet, çok veciz bir ifade içermektedir.
Allah için nasihat nedir?
Ona iman etmektir, şirkten sakınmaktır. Emirlerini tutmak ve yasaklarından sakınmaktır. O’na layık olan kâmil sıfatlarla onu vasfetmek ve layık olmayan nakıs sıfatlardan tenzih etmektir.
Kitabı için nasihat nedir?
Kur’an’ın Allah’ın kitabı olduğuna iman etmektir. Allah tarafından indirildiğine inanmaktır. Allah kelamı olup, beşer sözünden uzak olduğunu bilmektir. Muhkemleri ile amel etmek, müteşabihlerine de iman edip teslim olmaktır.
Resulü için nasihat nedir?
Resulullah sallallahu aleyhi ve sellem’i tasdik etmektir. Getirdiği hükümlerin hepsine iman etmektir. Sünnetini yaşamak, emrine itaat etmektir.
İmamlar (halifeler) için nasihat nedir?
Hak yolunda onlara yardım etmek, bu yolda onlara itaat etmektir.
Umum Müslümanlar için nasihat nedir?
Dünya ve ahiret işlerinde onları irşat etmek, emri bil ma’ruf ve nehyi anil münker (vaaz-nasihat) ile onları uyarmaktır
Âyeti düşünürsünüz de tarihin sayfalarından neler neler aralanır. Anlamaya çalışırsınız anlayabildiğiniz kadar. Bunlardan dört mezhebin kurucuları; Ebû Hanîfe (Numan bin Sâbit), Mâlik bin Enes, Muhammed bin İdris eş-Şâfiî ve Ahmed bin Hanbel eş-Şeybânîleri hatırlamamak mümkün mü? Allah (c.c) onlardan razı olsun. Bu zevât-ı kirâm, İslâm fıkhını anlattılar, zamanlarında bir güneş gibi oldular, nur saçıp dünyayı aydınlattılar. Hala da aydınlatmaya devam ediyorlar. Buna rağmen bunların hiçbirisi meşakkat ve eziyetten kurtulamamıştır.
Sözün ucu buraya gelip dayanınca Resûlullâh’ı ve onun sahabilerini hatırlamamak mümkün değildir. İnsanların bela ve imtihan bakımından en şiddetli musibete maruz kalanları onlar... Ondan sonra da sıra ile diğerleri gelir.
İşte müthiş bir sahne!
Hakk’ı tebliğde Kâinatın Efendisi(s.a.v) yorulmuştur. Düşüncelidir. Kâbe’nin gölgesinde istirahat ediyorlar. Kavminden gördüğü kötülüklerden dolayı üzüntülüdür. Kendisi de ashabı da çok sıkıntılıdır. İşte tam bu sırada birkaç sahabi huzuru Peygamberî’ye varır, Kureyş’in işkencesinden şikâyette bulunur. Onların helaki için dua etmesini ister. İstirahat etmekte olduğu mübarek mekândan doğrulan Resûlullâh(s.a.v), onlara geçmiş ile gelecekte olanları karşılaştırarak şöyle der: “İşkencenin sınırı korkunçtur. Sizden önce inananlara öyle işkence yapılmıştır ki, onlar canlı halde derileri yüzülmüş, vücutları demir taraklarla kıyma haline getirilecek şekilde lime lime doğranmış, fakat onlar dinlerinden asla dönmemiş, sabretmiş böyle bir işkence altında teslim-i rûh etmişlerdir.”
O, devamla ashabının acele etmemesini, yakın gelecekte kurt-kuzu misaliyle benzetme yaparak, tam bir emniyet ve huzurun gelecek olduğunu da haber vermiştir. (Buhârî, VIII, 56; Ahmed b. Hanbel, V, 11; Ebû Dâvûd, III, 47)
Bunlardan ibret alarak davet ve tebliğden asla uzak durmamak, hakkı tavsiye ederek, sabrı tavsiye ederek, cihad ruhuyla mutlu İslâmî bir hayat yaşamak lazımdır.
Kadılık makamı tam iki defa İmam-ı A’zam’ın önüne kondu. Kabul etmedi. Kabul etmesi için ısrar edildi, tehdit edildi, yine kabul etmedi. Hapsedildi, kendisine yüz kamçı vuruldu da yine kabul etmedi. Tepesinden ayaklarına varıncaya kadar kanlar içinde olduğu bu acıklı durumda, annesi onu görünce çok üzüldü, gözyaşları içerisinde ona yalvararak kabul etmesini istedi, fakat nafile... İmam-ı A’zam son olarak şunu söyledi.
“Ben dünyalık istemiş olsaydım bu kadar dövülmezdim. Ben, Allah rızasını ve ilmin muhafaza edilmesini istedim.”
İmam-ı Mâlik’e gelince, ona da “talak-ı mükreh”ten soruldu, fetva istendi. Soranların maksatlarının ne olduğunu çok iyi biliyordu. Fetvayı şöyle verdi: “Zorla boşamaya icbar edilene talak vaki olmaz. Dedi. Vali, İmam’ın bu fetvasına kızdı, kendisine yüz kamçı vurulmasını emretti. O kadar şiddetli dövülmüştü ki omuzları, sırtı lime lime olmuş, kan-revan içinde kalmıştı. Bu halde iken şehrin sokaklarında ilk fetvasını tekrar edip durmuş, “TALÂKU’L-MUKREHİ LÂ YEKA’ demiştir.
İmam-ı Şâfiî ise Yemen’de bulunduğu bir sırada aleyhinde çıkartılan dedikodular sebebiyle Reşid halife onu San’a’dan Bağdat’a bir ilim adamına yapılmayacak şekilde, elleri ayakları zincirlerle bağlı olarak getirtti. Halifenin yanında kılıç darbeleriyle kendisine işkence edildi. Fakat o hiç tavrını değiştirmedi. Bu işkencede korkuyu bile aklından geçirmedi. Sonunda kaybeden yine Halife Reşid oldu.
Halife Mu’tasım, İmam-ı Ahmed b. Hanbel eş-Şeybânî’yi kendi hilafetinin geçerliliği hususunda fetvaya zorladı. Kabul etmedi. Bayılıncaya kadar dövüldü, sonra da evine hapsedildi. Kimse ile görüştürülmüyordu. Hiç kimse de onu görmeye gidemiyordu.
Onlar böyle imtihan olunmuşlardı. Dosdoğru geldiler ve öyle de gittiler.
“Bilesiniz ki, Allah’ın dostlarına korku yoktur; onlar üzülmeyecekler de.”(Yûnus Suresi, 62)
Mevlana(k.s) Hazretleri Mesnevî’sinde Hak dostlarının nasîhatlerine gönül verilmesi husûsunda şöyle îkazda bulunur:
“Allah; nebîleri ve velîleri âlemlere rahmet olarak dünyaya göndermiştir. Bu yüzden halka bıkmadan, usanmadan nasihatte bulunurlar. Bu nasihatleri dinlemeyip kabul etmeyenler için de; “Yâ Rabbi! Sen bunlara acı, rahmet kapısını bunlara kapatma!” diye yalvarırlar.
Sen aklını başına al da, velîlerin öğütlerini canla başla dinle! Dinle de, üzüntüden, korkudan kurtul, mânevî rahata kavuş, eminliğe eriş!
Fırsatı kaçırmadan ve tereddüde düşmeden, bu fânî âlemin aldatmacalarından sıyrılmış, kendini tamamıyla Hakk’a teslim etmiş olan kâmil insanın eteğini tut ki, âhir zamanın, şu bozulmuş dünyanın fitnelerinden kurtulasın!
Velîlerin sözleri âb-ı hayatla dolu, saf, dupduru bir ırmak gibidir. Fırsat elde iken ondan kana kana iç de gönlünde mânevî çiçekler, güller açılsın.”
“Andolsun sizi imtihan edeceğiz. Ta ki içinizden mücahidleri ve sabredenleri açığa çıkartalım. Haberlerinizi açığa çıkartalım.”(Muhammed Sûresi, 31)
Kaydedildiğine göre Fudayl Hazretleri bu âyeti okuduğunda hıçkıra hıçkıra ağlar ve “Allah’ım bizi imtihan etme! Çünkü Sen bizi imtihana çekersen, rüsvaylığımızı, sırlarımızı açıklamış bizi azaba uğratmış olursun.” dermiş.
Bugün dünyamızda;Bozulma öyle almış yürümüş ki, bu felaketi görmemek mümkün değildir. Artık hürmet kalktı, alenen başkaldırma, iki âlemin Rabbine karşı isyan var. Yollarda, parklarda, arabalarda işlenen günahlar artık büyük şehirlerden küçük şehirlere, kasabalara köylere kadar sirayet etmiştir. Emr-i bi’l-ma’rûf, nehy-i ‘ani’l-münker yapanlar yoksa toptan felaketler, zelzeleler, sel baskınları, yerin içine batma olaylarını beklemek lazımdır. Bu hususta ikaz olur gayesiyle Resûlullâh (s.a.v)’ın şu hadisininakledelim ve ibret alalım:
“Kadınlarınız azdığı, gençlerinizin fısk u fücûrla bozulduğu ve siz de cihadı terk ettiğiniz zaman haliniz nasıl olur! Dediler. Oradakiler: “Bu olay mutlaka olacak mıdır ya Resûlallâh?”dediler.
O’da:“Evet, nefsimi kudret elinde tutan Allah’a yeminle söylüyorum ki, bunlar mutlaka olacaktır.”
Yine Resûlallâh (s.a.v):“Sizler, iyiliği emretmeyi kötülükten de yasaklamayı terk ettiğiniz zaman haliniz nice olur! Diye buyurdular.
Ashâb:“Bunlar gerçekte olacak mıdır ya Resûlallâh?”dediler.
O da:“Evet, nefsimi kudret elinde tutan Allah’a yeminle söylüyorum ki, bunlar da mutlaka olacaktır.”
Üçüncü defa Resûlallâh (s.a.v):“Kötülüğü emredip iyilik yapmayı yasakladığınız zaman yine haliniz nasıl olur! Buyurdular da sahabiler:“Bunların olacağı kesin midir? Diye sordular.
Peygamberimiz aynı cevapla karşılık verdiler de şöyle dediler. Evet, bunlar nefsimi kudret elinde tutan Allah’a (c.c.) yeminle söylüyorum ki mutlaka olacaktır.”dediler de (akabinde buyurdular ki);
Hakk celle âlâ Hazretleri şöyle buyurdular: “Azametime yemin ederek söylüyorum ki, onları içlerinde halim olanı hayran bırakacak müthiş bir fitne ile mutlaka imtihan edeceğim.”
Bu hadiste, Resûlallâh’ın onlarca mucizesinden birçokları gibi burada da bizlere haber verilmiştir. İnsanlık bu fitnelerle mutlaka denenecektir. Bu fitneler sebebiyle mü’min, münafık, kâfir ayırt edilecektir. Kömürle altının ayrıştırıldığı gibi her şey ortaya çıkıp belli olacaktır.
Haber verilen fitneler, toplumun bel kemiğidir. Beli kırılan toplum yok olmaya mahkûmdur. Kadınların azması ailenin mahvına, gençlerin füccâr olması istikbalin yok oluşuna ve canla, başla, mal, mülk ve dil ile cihadın terk edilişi ise çok büyük felaketlere sebeptir. Yine belirtildiği üzere, iyiliği emretmek, kötülükten sakındırmak ortadan kalkacak ve bu muazzam tebliğ müessesesi ters yüz edilecektir.
“KÖTÜLÜK EMREDİLECEK, İYİLİK NEHYEDİLECEKTİR!”
Aman Allah’ım, ne korkunç bir durum! Cenâb-ı Allah’ın desteğinde olup konuşan, haber veren Peygamber(s.a.v)Efendimiz ne müthiş mucizeleri haber veriyor.
Hadiste sahabilerin ayrı ayrı üç defa sordukları sorular vardır ki, bu yanlış anlaşılmamalıdır. Bu soru itiraz değil, olacak mı olmayacak mı şeklinde bir ŞÜPHE sorusu da hiç değil! Ya nedir? Hayret ve taaccüp sorusudur. Demek ki “Ya Resûlallâh, bunların hepsi zamanı gelince zuhûr edecektir.” şeklinde korku ifade eden sorular olarak anlamak lazımdır.
Yine burada dikkat çeken, Resûlallâh’ın “Haliniz nasıl olur?” yahut “Şöyle şöyle olduğu zaman vay sizin halinize!” diye tercüme edeceğimiz kısım vardır ki, bu olayların nasıl dehşetli olaylar olduğunu ortaya koyuyor.
O halde akıp giden hayatın ileride neler getireceği bilinmiyor. Kur’an’da ve Sünnet’te az-öz, diğer bir tabirle apaçık haberler var. Düşünce sahipleri, ibret alın!
Bâyezîd-i Bistâmî(k.s) Hazretleri buyurur: “Sûfî Mümin; Kur’ân-ı Kerîm’i bir eline, Sünnet-i Seniyye’yi diğer eline alan; bir gözüyle Cennetʼe, öbür gözüyle Cehennemʼe bakan; dünyayı alt tarafına, âhireti de üstüne dolayarak ihrâma giren ve ikisinin arasından;”Lebbeyk Allâhümme lebbeyk! Buyur Allâh’ım! Emrine teslim ve hazırım!” diye Mevlâʼsına koşan kişidir.” (Attâr, Tezkire, sf. 202.)
Cenab-ı Hak ve Onun Resulü(s.a.v):Bu dünyada Allah ile dost olan îmanlı gönülleri ise, son nefeste, kabirde, mahşerde, hesapta ve Sıratʼta da sahipsiz ve hâmîsiz bırakmayacağını müjdeledi. Nitekim âyet-i kerîmede şöyle buyrulmaktadır:
“Bilesiniz ki, Allâhʼın dostlarına korku yoktur; onlar üzülmeyecekler de. Onlar, îman edip de takvâya ermiş olanlardır. Dünya hayatında da âhirette de onlara müjde vardır. Allâh’ın sözlerinde asla değişme yoktur. İşte bu, büyük kurtuluşun kendisidir.” (Yûnus, 62-64)
Hasan-ı Basrî(r.a) Hazretleri şöyle buyurur:
“Ey insanlar! «Kişi sevdiğiyle beraberdir.»hadîsini yanlış anlamayın! (Gücünüz nisbetinde) sâlihlerin amelini işlemedikçe, sâlihlerden olamazsınız. Zira yahudî ve hristiyanlar da kendilerince peygamberlerini sevdiklerini iddiâ ederler; fakat (hâl, ahlâk ve yaşayışları itibâriyle) onlarla değildirler.” (İhyâ, c. II, s. 402)
Velhâsıl Allâhʼın velî kullarıyla beraber olmak ve gönüllerinde bir yer edinmek istiyorsak, Cenâb-ı Hakkʼın râzı olacağı hâl, ahlâk ve vasıflara bürünerek hayatımızı o Hak dostlarının gösterdiği istikâmette tanzim etmeye çalışmamız zarurîdir.
Bâyezîd-i Bistâmî (k.s) Hazretleri buyurur: “Allâh’ın velî kullarını sev, sevgini belli et ve kendini onlara sevdir ki, onlar da seni sevsinler. Allah’u Teâlâ her gün ve her gece evliyâsının kalbine yetmiş kez nazar eder. Ola ki bir velîsinin kalbinde senin ismine nazar eder de, seni sever ve günahlarını affeder.” (Abbâs, Ebû Yezîd, sf. 70; Sehlegî, en-Nûr, sf. 99, 115.)
Velîlerin nazarında günahkâr insan, yaralı bir kuş gibidir. Ona fayda verecek olan, öfke, şiddet ve kabalık değil; şefkat ve merhametle dolu nasîhattir. Zîrâ maksat ıslahtır; cezalandırmak değildir. Bu sebeple Hak dostlarının îkâz ve öğütte bulunurken taşıdıkları hissiyât, hastahânede hastaların arasında dolaşan müşfik bir doktorun şifâ tezvî ederken sâhip olduğu hâlet-i rûhiyeye benzer. Lâkin bu gönül doktorlarının hastalara şefkatle tedâvî çâreleri sunmaları, bir kalbî eğitim ve öğretim neticesindedir. Bu eğitimin özü, mânevî terbiyedir. Mânevî hastalıklar karşısında bizler de eğitime muhtacız. Bu da ancak Hak dostlarının himmet, îkâz ve nasîhatlerinden hisse alıp intibâha gelmekle gerçekleşebilir.
Nitekim eşsiz bir cihangir olan Yavuz Sultan Selîm Hân, sâhip bulunduğu ihtişama, güce ve cihâna yön veren dirâyetine rağmen, dâimâ nefs engelini aşamamanın dehşeti içindeydi. Lalası Hasan Can’a; dünyevî zaferler netîcesinde nefsine mağlûb olabileceği ve rûhânî hayatının zedelenebileceği endişesi içinde, bir Hak dostunun irşâdına olan ihtiyacını, şu mısralarıyla ne güzel ifâde eder:
Pâdişâh-ı âlem olmak bir kuru kavgâ imiş
Bir velîye bende olmak cümleden âlâ imiş...
Ashâb-ı Kiram, îmân edip Rasûlullâh(s.a.v)’a biat ederlerken birbirlerine nasihat etmeyi taahhüt ederlerdi. Nasîhatin ehemmiyeti bakımından Allah Rasûlü -sallâllâhu aleyhi ve sellem:
“Dîn nasîhattir, din nasîhattir, din nasîhattir!” buyurmuştur. (Buhârî, Îmân, 42)
“Andolsun, size kendi içinizden öyle bir peygamber gelmiştir ki, sizin sıkıntıya düşmeniz ona çok ağır gelir. O size çok düşkün, mü’minlere karşı da çok şefkatli ve merhametlidir.”(Tevbe Suresi, 128)
Muhabbet-i Rasûlullâh’ı yaşamayanlar, muhabbettullâh’a ulaşamazlar. Zira kulu, Allâh’a muhabbet deryâsına götürecek olan yegâne rahmet ve muhabbet pınarı, Peygamber Efendimiz (s.a.v) dir. Öyle ki Peygamber(s.a.v)Efendimize muhabbet, Allâh’a muhabbet; O’na itaat, Allâh’a itaat; O’na isyan, Allâh’a isyan sadedindedir.
“(Resulüm) De ki: Eğer Allah’ı seviyorsanız bana uyunuz ki, Allah da sizi sevsin ve günahlarınızı bağışlasın. Allah son derece bağışlayıcı ve esirgeyicidir. De ki: Allah’a ve Resulüne itaat edin. Eğer yüz çevirirse bilsinler ki Allah kâfirleri sevmez.” (Âl-i İmrân suresi, 31-32)
“Kim peygambere itaat ederse, Allah'a itaat etmiş olur. Kim yüz çevirirse (bilsin ki) biz seni onlara bekçi göndermedik”.(Nisâ Suresi,, 80)
Allah Rasûlü’ne olan kalbî yakınlığımız, fiilî ve kavlî beraberliğimiz, velhâsıl muhabbetimiz, azâb-ı ilâhîden de kurtuluşumuza bir vesîledir. Zira Cenâb-ı Hak şöyle buyurmaktadır:
“(Ey Rasûlüm!) Sen onların içinde iken Allah, onlara azâb edecek değildir!” (Enfâl Suresi, 33)
Dolayısıyla Peygamber(s.a.v)Efendimizin muazzez varlığı, beşer için bir muhabbet melcei, yani sığınağıdır. Rasûlullah (s.a.v)Efendimiz ’den almamız gereken en mühim mânevî tahsil, iç dünyamızı O’nun gönül dokusundaki hissiyât ile müşterek hâle getirebilmektir.
Bir mü ‘minin gönlü muhabbet-i Rasûlullah’ta ne mertebeye vasıl olursa dünyada nâil olacağı huzur ve saâdet, âhirette ulaşacağı makam, o nisbette yüce olur.
Cenâb-ı Hak Peygamber Efendimiz’i ;
وَمَآ اَرْسَلْنَاكَ اِلَّا رَحْمَةً لِلْعَالَم۪ينَ ﴿ 107﴾ “Âlemlere Rahmet” olarak gönderdiğini bildirmiştir. (Enbiyâ Suresi,107) Dolayısıyla rahmet insanı olabilmek, ancak Peygamber Efendimiz Hz. Muhammed Mustafa(s.a.v) en güzel şekilde tanıyabilmekle; yani O’nun sîretini, sünnetini ve muhabbetini tahsil edebilmekle mümkündür.
Bir yaratılış hârikası olan Fahr-i Kâinât -sallâllâhu aleyhi ve sellem- Efendimiz’i beşerî tâkat dâhilinde kâmilen kavrayabilmek mümkün değildir. Bu âlemden alınan intibâlar, O’nu îzah ve idrâkte kifâyetsiz kalır. Zira sahili olmayan bir ummânı bir bardağa sığdırmak mümkün değildir.
Bu sebeple O’nun aslî vasfını bütünüyle tavsîf etmeye hiçbir fânî muvaffak olamadı. Yüksek ahlâkı ve yaratılışı, lâyıkıyla kavranamadı. Âlimler, mütefekkirler ve gönül sultanları, O’nun yolunda bulunmayı izzet; kapısında sâil (dilenci) olmayı devlet bildiler.
Bugün Rasûlullah(s.a.v)Efendimizi tanıyabilirsek, yarın mahşerde O da bizi tanır. Gönlümüz O’nu görecek kıvamda olursa, O da bize nazar kılar. O’nu duyar ve dinlersek, O da bizim feryâdımızı işitir.
Kısacası, biz O’na tâbî olalım ki, O da bize; “Peygamber de sizin üzerinize şâhit olsun!” (Bakara Suresi, 143) buyrulduğu üzere, şâhit ve şefâatçi olsun.
“Sizden, hayra davette iyilikleri emreder, kötülükleri önler bir zümre daima bulunmalıdır. İşte onlar hakiki bahtiyarlar ve saadete kavuşturuculardır.” (Âl-i İmrân Sûresi, 104)
Ey Rabbimiz! Hak dostlarının gönüllerindeki muhabbet ateşinden bizlere de bir kıvılcım lütfeyle! Mânevî himmetleriyle perverde olduğumuz Hak dostlarının feyizli îkâz, irşad ve nasihatleriyle istikâmetlenmemizi nasip eyle!
Allah’ım! Bizleri Peygamberlerin, Sıddıkların, Velilerin, Senin sevdiğin gerçek mümin kullarının yolundan Sıratı Müstakimden ayırma. Dalalete düşen, kâfirlerin, münafıkların, fasıkların, facirlerin, zalimlerin ve şeytana kul köle olanların tuzak ve yollarından muhafaza eyle. Âmin!
Hz.Muhammed S.A.V.
Aşere-i Mubeşşere
Oniki İmam
İslamda İz Bırakanlar
Mürşitlerimiz
Abdulkadir Geylani
Mezheb İmamlarımız
Hadis İmamlarımız
Aşır Dua Salavat Esma
Zikir Tefekkür Rabıta
Kutsal Mekanlarımız
İmtihan Dünyasında Biz Neredeyiz